Zaterdagmiddag 17.45 moesten heren 1 aantreden tegen de HBV Jumpers uit Den Haag. De mannen van BCU kwamen zeker niet welbeslagen ten ijs, 15 minuten voor de wedstrijd waren er nog maar anderhalve man en een paardenkop (ondergetekende) aan het warmlopen. De Hagenezen waren zich toen echter al in vol ornaat in het zweet aan het werken. Aan de start verschenen deze keer niet Michel (dikke knie), Pim (griep), Ronald (coachen bij Uball) en Allard (wachtend op rentree). Het warmlopen typeerde eigenlijk al de rest van de wedstrijd. Al snel liepen we achter de feiten aan, er werd niet scherp gespeeld. Het was een zooitje ongeregeld, met een uitspraak als“ik ben hier niet om een crèche te leiden” poogde Theo ons wat scherper te brengen. Een minispurtje in het tweede kwart na een technische fout aan Haagse zijde bracht wat moet. Toch werd er met een achterstand van ongeveer 10 punten gerust. In het derde kwart gingen we fris uit de startblokken en werd de achterstand teruggebracht tot 4 punten. Toen kregen individuele frustraties de overhand. Het leek er op dat er zenuwachtig werd gebald vanwege het mogelijke aanstaande eerste olympische goud van deze spelen, en dan ook nog Valentijnsdag dat er aan zat te komen. Al met al, na een technische fout onzerzijds werd het momentum helemaal omgedraaid. We gingen huiswaarts met een stand van 52-70 op de borden.